Na een paar leuke (maar wel vemoeiende) dagen in Billericay, ben ik naar Oxford gereden om Tim te bezoeken. Ik moest 2 uur rijden om vanuit Billericay om naar Oxford te komen. Eenmaal aangekomen hebben we de auto uitgeladen, waarvan de achterbak helemaal vol zat met spullen voor Tim, mijn spullen op mijn kamer gegooid en daarna Tim zijn kamer even grondig verbouwd (bed verplaatst en een primitief tafeltje gebouwd) zodat alle spullen er in konden en de posters van Boeing vliegtuigen die ook mee waren gekomen aan de muur hingen. Ik moet zeggen het kamertje van hem was al best gezellig en klein, maar is nu nog gezelliger en kleiner. Na even een beetje te hebben rondgehangen op zijn kamer en een paar van zijn studiematen te hebben ontmoet, zijn we naar Oxford Town gereden om daar te gaan eten. Hij had plannen om bij Bella Italia te gaan eten, maar eenmaal aangekomen bleek deze tent precies dit weekend te zijn gesloten wegens een verbouwing die. volgens het papiertje op het raam, tot maandag zou duren. Ik persoonlijk had hier echt geen vertrouwen in gezien de puinhoop die het binnen was.
Helaas, dan maar op zoek naar een andere plaats om onze maag te vullen. Dit lukte prima en hebben hier uitstekend gegeten. Na dit gezellige uitje zijn we terug gegaan naar Langford Hall (dit is het gebouw waar Tim zijn hok is en voor die 2 dagen was zo'n soort kledingkast ook van mij) en hebben nog even nageborreld.
De volgende ochtend maar eens het zo beruchte ontbijt van Tim zijn vliegopleiding naar binnen proberen te werken. Door alleen maar toast met boter en yoghurt te nemen kwam ik toch wel tot de conclusie dat dit waarschijnlijk wel het lekkerste en meest betrouwbare was van het “ontbijtbuffet”.
Na het superontbijt was het tijd voor Tim om te gaan leren en tijd voor mij om me maar weer eens kwaad te gaan maken over bank- en creditcard zaken die natuurlijk weer moesten gebeuren terwijl ik weg ben. Na dit gedaan te hebben en ook nog eventjes te gaan slapen, ben ik langs Tim zijn hok gehobbeld om te kijken of hij wel aan het leren was. Nou, ik kan je vertellen: dat was hij! Zie hier het bewijs:
Natuurlijk gelijk even gekeken wat ze nou leren daar in Engeland, en een kleine uitleg gehad over de aproach van, als ik het goed heb runway 27, Schiphol Airport.
Hierna nog even wezen shoppen bij Sainsbury's en gelijk Tim even aan het links rijden te laten wennen. Zoals ik altijd beweer tegen mensen die bang zijn om links te rijden; het gaat vanzelf. Dit heeft ook Tim laten zien. Alleen stoplichten ziet hij meestal niet, maar dat zijn we wel van hem gewend. Denk maar aan Sainsbury's Tim!!! Haha.
S'avonds op zoek gegaan naar een leuke tent om wat te eten. Na lang zoeken en eigenlijk nog veel langer rondrijden (met Tim als chaufeur. Verder zeg ik niks), kwamen we uiteindelijk terecht tegeover Bella Italia en vlak bij het restaurant van die dag ervoor. We moesten wel even 30 minuten STAAN wachten tot er plaats was, maar het was zeker de moeite.
Na dit gezellige etentje zijn we nog even een paar deuren verder gegaan om in een of andere club/bar een paar studiegenoten te traceren. Hier nog even gezeliig gebabbeld met de een en ander, en toen de rest verder ging naar iets als een nachtclub (naar ik meen) zijn Tim, ik en samen met Robin (een studiegenoot) terug gereden naar Langford Hall waar we (JA, schrik niet!!! Ook ik!!!) een schipperbitter hebben genomen. Aan al deze gezelligheid kwam ook een eind natuurlijk. Dus hierna redelijk lekker geslapen. (alleen nog even een paar dronken Engelse studiegenoten die midden in de nacht nog voorbij kwamen zetten.)
De volgende ochtend weer het zelfde ontbijt ritueel gedaan, alleen nu was het iets rustiger aan het ontbijt. Het was geloof ik weer eens laat geworden in de club die avond ervoor.
Nog even een bakkie koffie gehaald uit de nieuwe Senseo die bij Tim staat (niet voor mezelf trouwens), en hierna mijn auto opgeruimt (moest van Tim, anders wou hij me niet wegbrengen naar Heathrow s'middags) en naar mijn kamer gegaan om nog eens goed te kijken naar het overgewicht (niet die van mezelf, maar van mijn bagage). Ben hier wel even mee bezig geweest om te bepalen wat wel en niet mee ging, maar uiteindelijk heb ik toch bijna alles er in gepropt en mee genomen. Had me wel veel tijd bespaart als ik dat eerder had besloten. Maar ach, jullie kennen me.
Uiteindelijk om 17.30 weggereden vanaf Langford Hall naar Heathrow. Parkeerplaats gezocht, ingecheckt bij een of andere muts die er weer eens niks van begreep. Daarna op zoek gegaan naar een restaurantje en hier nog even gezellig wat naar binnen gewerkt. Tijdens het eten hebben we nog even met mijn moeder gebelt. Mama aan de lijn!
Nu werd het tijd voor Tim om mij te dumpen bij de checkin, vanwaar ze me naar het vliegtuig zouden crossen met een rolstoel. Dit duurde een beetje lang, en uiteindelijk na wat vragen werd ik opgehaald en na een dollemansrit over het vliegveld ergens gestouwt tussen een menigte chagrijnige mensen en totaal vergeten. Daar zat ik dan met mijn jassen over me heen gegooit (was natuurlijk voor het koude weer in England) en een zware tas op mijn schoot. Ik kon geen kant op. 30 minuten later konden we (wel te laat) eindelijk boarden in het behoorlijke grote vliegtuig (een Boeing 777-300). Ik werd wel als eerste naar binnen gesjeest. Weken geleden had ik al gebeld met de vliegmaatschappij over de beenruimte. Ze hadden me een normale stoel gegeven, maar zeiden het maar te moeten proberen tijdens het inchecken. Tijdens het inchecken gevraagt aan die muts van incheckbalie, maar die zij dat er niks mogelijk was. Toen ik moest wachten op de rolstoel een uur daarna, heb ik het nog eens overlegt met andere mensen daar en toen kreeg ik opeens een rij van, JAWEL, 3 lege stoelen naast elkaar. Dit was fantastisch en gaf me alle ruimte die ik nodig had om de vlucht te overleven. Ik hoop dit op de terugweg ook nog te kunnen regelen, want dan kom je wel redelijk uit zo'n vliegtuig. Nadat ik mijn 3 stoelen (op advies van de incheckbalie) goed had bewaakt, kon ik even kijken naar items die je gratis kreeg om te houden of alleen te gebruiken. Deze items bestonden o.a. uit slippers en een headset voor het interactieve beeldscherm wat in je stoel voor je zat gebouwd. Normaal moet je voor alles aan boord nog eens betalen, maar dit zat al bij je ticket inbegrepen (niks is gratis). Het voordeel van dit type vliegtuig is zeker ook dat ik eindelijk eens uit het raam kon kijken zonder dat mijn nek gelijk ging stuiteren. De ramen zitten wat hoger en zijn wat groter dan bij de meeste anderen.
Verder moet ik zeggen dat de vegetarische maaltijd die ik had besteld prima te eten was, en we ook genoeg te eten en drinken kregen aan boord. De stewardessen waren van het soort die een eeuwige lach op hun gezicht hebben en niet kwaad te krijgen zijn. Maar zeg nou eerlijk, als je zo goed verzorgt wordt als door hun dan is er geen reden om kwaad te worden. En NEE Stephan, gedraag je. Ik ken je gedachten.
De vlucht was verder redelijk prettig, en als ik zo'n vlucht op de terugweg kan hebben dan teken ik ervoor. Kwam vrolijk (in zovere dat bij mij mogelijk is) uit het vliegtuig vandaan. (kon ook nog de naweeen van de schipperbitter zijn)
Het nieuwe vliegveld is groot maar op sommige plaatsen niet echt mooi. Het is te snel afgewerkt, en blijkt door fraude een slecht imago te gaan krijgen. Ook is het zijn veiligheidslicentie kwijtgeraakt. Het houd dus in dat de toestellen nu landen op een vliegveld dat internationaal niet 100% bevonden is ondanks dat het net geopend is. De stukken asfalt schijnen op de taxibaan te liggen en maar niet te spreken over gaten die er plotseling in vallen.
Van het vliegtuig via de passport control / immigration naar bagage gereden met de rolstoel, en daar een tijd moeten wachten op mijn bagage. Al die tijd dat ik in die rolstoel zat moeten aanhoren van die jongen die mij reed dat ik wel aan hem moest denken. Met andere woorden; of ik even cash aan hem wou geven voor het duwen wat hij moest doen. Normaal geef ik niks aan iemand die het vraagt, maar hij had mazzel dat ik in een goede bui was en hem eigenlijk ook de mond wou snoeren. Nog even door Customs heen en hierna naar de uitgang waar de zoon van iemand die ik ken uit Nederland vandaan, mij stond op te wachten. Het duurde een wel paar minuten voor ik hem gevonden had, maar daarna kon we, na 20 minuten naar de auto te hebben gezocht, eindelijk in de auto kruipen voor een rit van 2,5 uur naar Rayong.
S'avonds daar nog even gegeten, en naar bed toe gegaan. Mijn lange dag was eindelijk voorbij. Ook deze posting is voorbij. Genoeg type en leeswerk voor nu.
Groeten allemaal en tot de volgende posting over mijn eerste week hier in Thailand. Saa Waa Die!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten